Tam da "dedemin yazdığı kitabı niye okumadım ki ben?" dediğim bir zamanda, insanın en yakınındaki tarihe yolculuk kapısının, hayatında aslında ne kadar özel bir yeri olduğunu hatırlatan bir filmdi 'dedemin insanları'... Annemin, babamın anneanne ve dedesini 90'lı yaşlarda kaybettiğimiz günlerden sonra, "keşke onların hikayelerini daha çok dinleseydik" deyişlerini iyi bilirim. Tarih kitaplarının arasında tarihi yaşamaya çalışırken, gerçek olanı, yanımızda olanı kaçırmışız... yazık olmuş...
Teşekkürler Çağan Irmak... Dedem hayatta, ve kendi hayatından roman olmuş satırlarını onu kaybetmeden okuyacağım... Satır aralarını ilk ağızdan dinleyeceğim... Dedemin insanlarını, bir de ben tanıyacağım...

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder